Kendim İle Baş Başa

Sonu gelmeyen karanlıklar Yas ve hep yas var bugünlerde Doğal olmayan bir deprem ama sorma ne zelzele Yıktı geçti binbir haneyi saniyeler içinde İhanet var bu hikayede Öyle ki yüz yıllardır çıkamadı yedi ceddin de Bombalar yağıyor yağmur yerine Zelzele, zelzele hep mi zelzele Ağlayan bir ses duyuldu onca gürültüde Gözünü savaşa açan bir bebeğin ilk haykırışları Bir yanda mezarı olmayan şehitler, diğer yanda umudun ilk ağlayışı Hayat elbet bu çelişki Seneler geçti, savaş devam etti Savaş mı? Bu savaş mı ki? Taraf kim, düşman kim? Ölen kim, öldüren kim? Saldıran kim? Paylaşan kim? Yıllar yılları kovaladı, aktı geçti Savaşta doğan bebek savaşta rahmete erdi Bilinmez oldu mu mezarı, okundu mu selası Ama olsun, umuttu, geçti gitti İlk kim o ateşi attı bu çayırlara? Kim kime güvendi de ihanet etti? Bu mazlumluğun tarihinin mimarı kimdi? Şeytanı kimdi bu hikayenin...? Kimdi?

Çözülmemek için yapılan bir bilmecedir hayat; Akması gerektiği yerde duran, tam bereket dolacak denildiği yerde kuruyan; Zehir olsun diye verilen baldır hayat; Kim ki söylesin bundan zevk alan? Vermiş yaradan bir can, Sahibi olamamışız, neylesin Baki olan?

Yıl 2018, üniversiteyi yeni kazanmış taze bir üniversiteli olarak yeni şehir yeni ben diyerek tesettüre girme kararı aldım. Bu kararı nasıl verdim, niye verdim noktası biraz bulanık. Sanki içimde bir kor atmışım da o yavaş yavaş beni ele geçirmiş gibiydi. Geceleri gözüme uyku girmiyor, bir noktada kendimi ikna etmeye çalıştığım bir durumda buldum kendimi. Halbuki kimse bana kapan diye bir telkinde bulunmamışken. Peki tesettüre girmek ne demek? Neyi temsil ediyorum? Kimlerdenim? Evet, soru güzel ve derin. Neyi temsil ediyorum? Artık sadece birey değildim. Tek bir kararla artık kocaman bir toplumun simgesiydim. Sanki bir anda tüm dünyaya; "Evet artık tesettürlüyüm, artık yaptığım her şeyde beni eleştirebilirsiniz," diye anons geçmiştim. Yaptığım her seçim artık bana ait olmamaya başladı. Artık mühendislik öğrencisi olan o kız değildim. Artık "kapalı" ve biraz da kilolu olunca, herkesin anlı şanlı ABLAsıydım. Yaşım, konumum, akademik başarım, düşüncelerim önemli değild...

Huzursuzluk hissi sarmış yanımı Canım boğazıma dayanmiş çoktan Sabırsız sancılarda Kendimi dinliyorum, duyamıyorum nabzımın atışını  Ses soluk yok, kimsecikler kalmamiş yanımda Ben bile kendimi kaybetmişim  Kim ne yapsın beni yanında? Yaşanıyor hayat iyisi ile kötüsü ile Ne başında varız bu hikayenin ne de sonunda Fakat bir yerlerde arka planda çıkıyoruz sahneye Oynuyoruz en afillisinden repliğimizin bile olmadığı senaryoyu  Kim yazmış kim onaylamış belli değil Başrolü de gizlenmiş yok ışıkların altında Ah o ışık... Gözümü mü alıyor ne? Korkutuyor var olmak toz zerresinde Bir hissiyat, Böyle gölgenin seni takip etmesi gibi, Havadan nem kapmak misali, Güvensizlik bulutunun altında  Bitiriyoruz bu sahneyi. Doğrusu olmayan yanlışları yapa yapa hayal kırıklığına uğratıyoruz izleyenleri.

Kirli eller Kirli yürekler Hiç düşündün mü neden kirliler Hikaye net ve basit Kötülük kötülüğü itekler Başlar yaşam öyküsü kundaktan Ve devam eder her bir nursuz eylemden Olmaması gereken babalar olmaması gereken anneler Kötülüğü perdeleyen sisler Benim olanın yanlışı olmaz  Yapılmışsa da yanlış olamaz  Kim ağlasın şimdi bu olanlara?  Hata kimde günah kimin, Söyle hadi kirlenen ne? Kapkaranlık değil gün Uzak ellerde arama geceyi Kim bilir ya sofranda ya da hanendedir  İçi kara olan ayrım yapmaz karartacaklarına Yalan dolan iftira Kim inansın sana Bunca yıl geçmiş neden şimdi Sesin de çıkmamış istemişsin belli Yaş 6 veya 7 olsun aklı baki Korkarak yaşa unutmuş gibi yap Sil çocukluğunu olmamış say Kan mı çıksın bu mu istediğin  Kusurlusun zaten sus şimdi. Kötülük kötülüğü itekler Vebalı ruhlar yeni veballer yetiştirirler Durdurulamayan bu zincirde  Yine yok olan minik bedenler.