Ömür geldi geçti de, hiçbir vefasız bizim kimsemiz olmadı,
Bu fırtınalı denizde hiç kimse bizim gemimize kaptanlık etmedi.
Âh bu hasta kalbimizin feryadından ve figanından!
Bu âlemdeki ne bir genç ne de bir ihtiyar, eceli bizden geri çeviremedi.
Artık susmayı seç, bu sonuçsuz feryat ve figanlar yeter artık!
Çünkü bu alçak dünyada hiç kimse bize dost ve yoldaş olmadı.
İşte gidiyorum bu dünyadan ve benimle birlikte gidiyor feryatlarım da,
Dünya nihayet rahat bir nefes alsın bizim feryadımızdan ve baş ağrımızdan.
Ey Vahşî! İşte ölüyorum ve onun ayrılığı içinde hiç kimse,
Bizim bu ağlayan gözlerimizden ve perişan halimizden haberdar olmadı.
Vahşî-i Bâfkî
روزگارم گشتم و ناکس کسی ما ناشد
کس در این دریای طوفاندیده کشتیبان ما ناشد
آه از این فریاد و فغان دل بیمار ما
کز صغار و پیر عالم کس اجلگردان ما ناشد
خاموشی گزین و از این فریاد بیحاصل بس است
چون کسی در دهر دون دمساز و همپیمان ما ناشد
میروم زاین روزگار و میرود فریاد ما
راحت سازد جهان را و از فریاد ما و سردرد ما
وحشیا میمیرم و در هجر او هیچ کس
آگاه از احوال زار و دیده گریان ما ناشد
وحشی بافقی
Rûzgârem gaştem u nâ-kes kes-i mâ nâ-şüded,
Kes der în deryâ-yı tûfân-dîde keştî-bân-ı mâ nâ-şüded.
Âh ez în feryâd u fîgân-ı dil-i bîmâr-ı mâ,
K’ez sığâr u pîr-i âlem kes ecel-girdân-ı mâ nâ-şüded.
Hâmûşî gozîn v’ez în feryâd-ı bî-hâsıl bes est,
Çûn kesî der dehr-i dûn dem-sâz u hem-peymân-ı mâ nâ-şüded.
Mî-revem z’în rûzgâr u mî-reved feryâd-ı mâ,
Râhat sâzed cihân râ v’ez feryâd-ı mâ u ser-derd-ı mâ.
Vahşî-yâ mî-mîrem u der hicr-i o hîç kes,
Âgâh ez ahvâl-i zâr u dîde-i giryân-ı mâ nâ-şüded.
وحشی بافقی