Elbet bitecektir her şey
Yaz akşamlarında baktığımız gökyüzü mezarımız olacaktır.
Sanma ki son bulmayacaktır hayatın
Ölümsüzlüğü sil aklından o bizim değildir.
Gönlündeki kuşlar elbette ki ölecektir
Yüreğindeki yangın sönecektir.
Baktığın, seni heyecanlandıran o yüz bir gün buruşacaktır.
Sen geçmişi hatırla, anılar kalacaktır seninle.
Sayısız özürler yazıldı hayatımıza
Sayısız günahlar işledik; bilerek, belki de bilmeyerek
Düşünsene kaç kalbi kırdık hunharca?
Ben sayamadım kaç kere kırıldığımı; bilemem de kaç kere kırdığımı…
Hasretlikler sardı her yanımı
Yaşanmışlıklar değil de yaşanamamışlıklar kırdı en çok beni
Dönüp bakınca ardıma en çok da buna ağlarım
Ruhumun ucundan kopamayan çığlıklaradır ağıtlarım.
Aynalar bir gün küsecektir sana da
Bakınca gördüğün tatmin etmeyecektir seni
Karşılaştığın kişiyi tanıyamayacaksın.
Bir gün o yaşlıyı sevemeyeceksin.
Sana kalan süresi bitmiş bir hayat,
Ve seni çağıran bir mezar olacaktır.
Elbet bir gün!
Güneş batıyor bak, ayın vakti şimdi
Yaşadık bu hayatı iyisiyle kötüsüyle.
İşledik günahlarımızı, yenilerine gerek yok.
Zaman gitme zamanı, bakma artık ardına.
Elimiz boş geldik, yanımız boş göçüyoruz bu dünyadan.
Dedik ya, elbet bitecektir her şey
Sen bittin, ben tükendim, vaktimiz de öyle.
Haydi tut elimi, gidelim artık bilinmezliğe…