SAHİCİ ÇIĞLIKLAR

 

Çıkmaz sokağın en sonunda bekliyorum.

Neyi beklediğimi bilmeden

Saf bir teslim oluşla,

Sessiz sedasız ve de yalnız...

Sabah olmuş bile ben fark edemeden.

Solmuş gitmiş bir zamanlar ışık saçan gözlerim.

Benliğim sinmiş bir köşeye çaresizce

Amansız dertlere sürüklemişim ben kendimi,

Sonu gelmez çaresizliğe...

Doğmayan gün, sona gelmiş bir ömür,

Baktıkça içimi sızlatan yazılar kalmış benden geriye.

Hayatın daha başındayken gelmişim sona,

Ağlarım yaşayamadıklarıma...

Ardı arkası kesilmeyen acılar kaplamış en dipleri

Geçmişten getirdiğim günahları yüklemişim sırtıma.

Ne yaratılmışa bir faydam; ne de yaratana hesap verecek yüzüm var şimdi,

İki dünyadan da nasibim kıt,

Becerememişim yine bir şeyleri...

Kaderimi zifte yazmışım

Işıklar içinde nursuz bırakmışım beni

Upuzun yollar içinde yurtsuz kalakalmışım.

İnsan insanın kurdudur derler ya;

Asıl ben kendimin kurduymuşum.