KAYBOLAN
İnsan kendini kaybetmiş
Soluğunu almış bile hiçlikten
Çevresine bakar öyle boşu boşuna
Anlamaz olan biteni
Derken bir ses fısıldar kulağına duymak istediklerini
İşte bu kendini kandırma dürtüsü
Hayal diyarının bin bir türlü türküsü
Deniz kızlarının şarkısı bu ama
Orada bir koku var
Ölümün acı kokusu...
Kaçınılmaz arzu ile harmanlanmış bu koku.
Zıtlıklarla var olmuş
Olmayan diyar...
Hiç duyulmamış nağmeler
İkiye ayrılmış hayat algısı
Bilinmez, anlaşılmaz her şeyin kendisidir bu
İnsan kendini kaybetmiş
Arar en olmadık yerlerde
Deniz dalgalarıyla gezintiye çıkmış ruhu
Çocuk kahkahalarının yükseldiği yere doğru...
Umut bağlayabilir mi kendine insanı?
Gösterir mi dünyayı pembenin tonlarında?
Gözyaşlarının kuruduğu bu dünyaya can suyu,
Parçalanmış ömürlere ikinci bir şans olabilir mi?
Sonu gelmeyecek gibi olan bu buhranlar da
Sorular da çok, sorular da cevapsız...
Ben kimim ki bileyim bunca şeyi?
İnsanım ben de kaybetmişim kendimi...
Yorumlar
Yorum Gönder