KAYBOLAN

 

İnsan kendini kaybetmiş

Soluğunu almış bile hiçlikten

Çevresine bakar öyle boşu boşuna

Anlamaz olan biteni


Derken bir ses fısıldar kulağına duymak istediklerini

İşte bu kendini kandırma dürtüsü 

Hayal diyarının bin bir türlü türküsü

Deniz kızlarının şarkısı bu ama 

Orada bir koku var

Ölümün acı kokusu...

Kaçınılmaz arzu ile harmanlanmış bu koku.


Zıtlıklarla var olmuş 

Olmayan diyar...

Hiç duyulmamış nağmeler

İkiye ayrılmış hayat algısı

Bilinmez, anlaşılmaz her şeyin kendisidir bu


İnsan kendini kaybetmiş

Arar en olmadık yerlerde

Deniz dalgalarıyla gezintiye çıkmış ruhu

Çocuk kahkahalarının yükseldiği yere doğru...


Umut bağlayabilir mi kendine insanı?

Gösterir mi dünyayı pembenin tonlarında?

Gözyaşlarının kuruduğu bu dünyaya can suyu,

Parçalanmış ömürlere ikinci bir şans olabilir mi?


Sonu gelmeyecek gibi olan bu buhranlar da

Sorular da çok, sorular da cevapsız...

Ben kimim ki bileyim bunca şeyi?

İnsanım ben de kaybetmişim kendimi...



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

SAVAŞ BARIŞ

BAKİ

Nereden Ablan Oluyorum?