ÇARE

 

Yüzümüz kara

Her yer kara

Sahipsiz kalmışız kendi evimizde

Komşumuz nefret edermiş bizden

Bilememişiz...

Bir kuru ekmeği paylaşınca gözü kalırmış orada

Anlamamışız...

Dedim ya aslında bir değilmişiz

Hiçbir zaman olamamışız

Felaket diyorlar; yıkıntılar her yerde

Hayatları da kendi ile birlikte götürdü toprak

Ondan gelmişiz ona dönmüşüz ne çare...

Elbet bir gün gün ayacak bizim için de

Yerin yuttuğu ömürler şikayetçi olacak her birinizden

Çalan da çaldıran da

Rahat yüzü neymiş unutun, aynı bizim gibi...

İster ihmal de ister cinayet

Kim kardeş kim değil göründü sonunda

Menfaat için gözümüze üfleyen

Aslında ölsek bir damla su vermezmiş anlamış olduk

Biri görüntü derdinde; öbürü rey

Olan yine bize

Karamsarlık bizimle

Meğer ne de öksüzmüşüz kendi evimizde...