BİR EFSUNDUR YAŞAYABİLMEK

 

Yaşamak seyircisi olduğumuz şu cihanda ne de büyük nimet

Nasıl bir efsundur şu mutluluk

Ne de zordur gülümsemek her ne olursa olsun

Huzur hem uzak hem de imkansızdır


Susuz kalmış bir bedevi serabıdır bize,

Buradan görünen vaha mıdır çöl mü?

Ah kokusunu alabiliyorum o kum zerresinin

Sana can suyudur ömür, bana kapkarasından veba


Sevin ki sevilebilin denir

Kim söylemiş bu hilafı?

Sevdim, gerçekten bir yemin kadar çaresizce sevdim

Öylesine ki, yaratana yalvarırcasına sevdim

Belki de becerememişimdir kimler bilsin halimi?

Söylerken bile sesim titrer, kimler  nasıl anlasın mecalimi?


Şu kısacık hayata sığar mı kurduğum düşün?

Aldığım nefese karışır mı ruhun?

Alır mı gönlün beni bir köşesine, sanmam...


Saklısın bende, en ücra yerimde

İnceden bir kor kokusunun olduğu yerde

Kimselere anlatılamayacak bir sırsın sen 


Mahcup bırakıyorsun beni 

Aynalara bakamıyorum utancımdan 

Bulamıyorum kendimi orada

Ben sanırım hala sen sevdasındayım

Tıkandım kaldım senin mal-i hülyana

Oradayım biliyorum yok çıkışım

Boynum kıldan ince...




Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

SAVAŞ BARIŞ

BAKİ

Nereden Ablan Oluyorum?