BİR EFSUNDUR YAŞAYABİLMEK
Yaşamak seyircisi olduğumuz şu cihanda ne de büyük nimet
Nasıl bir efsundur şu mutluluk
Ne de zordur gülümsemek her ne olursa olsun
Huzur hem uzak hem de imkansızdır
Susuz kalmış bir bedevi serabıdır bize,
Buradan görünen vaha mıdır çöl mü?
Ah kokusunu alabiliyorum o kum zerresinin
Sana can suyudur ömür, bana kapkarasından veba
Sevin ki sevilebilin denir
Kim söylemiş bu hilafı?
Sevdim, gerçekten bir yemin kadar çaresizce sevdim
Öylesine ki, yaratana yalvarırcasına sevdim
Belki de becerememişimdir kimler bilsin halimi?
Söylerken bile sesim titrer, kimler nasıl anlasın mecalimi?
Şu kısacık hayata sığar mı kurduğum düşün?
Aldığım nefese karışır mı ruhun?
Alır mı gönlün beni bir köşesine, sanmam...
Saklısın bende, en ücra yerimde
İnceden bir kor kokusunun olduğu yerde
Kimselere anlatılamayacak bir sırsın sen
Mahcup bırakıyorsun beni
Aynalara bakamıyorum utancımdan
Bulamıyorum kendimi orada
Ben sanırım hala sen sevdasındayım
Tıkandım kaldım senin mal-i hülyana
Oradayım biliyorum yok çıkışım
Boynum kıldan ince...
Yorumlar
Yorum Gönder