Kendim İle Baş Başa

Bir şekilde empati kuramıyorum insanlarla, Sevmek sevilmek, Herkes mi yaşıyor bu duyguları en çoşkulu haliyle? Bir ben mi yoksulum bu yolda? Kalbim bir parça taşlaşmış herhalde. Kulağım onda ama atmıyor sanki. Söyle bana, anla derdimi, Ağıt yakılır mı her acıya? Kayıp giden her ömre acır mı can? Her insan hak eder mi göz yaşını? Nefret kimseye mi ait değil ya şu cihanda? Uykularınız kaçmıyor mu hiç sizin de? Düşünüp durmuyor musunuz keşke böyle olmasaydı diye? Hiç mi birinin ölümü için ağlayarak yakarmadınız? Bir ben miyim kötü? Bir ben miyim bu kadar aciz? Ben istemedim olanları. Ben çağırmadım bu uğursuzlukları. Sargılar sardım her yanıma. Acıyan her yerimi kendim sarıp sarmaladım. Sesli bir şekilde söylemedim hiç bir yaramı. Ne bir göz yaşı döktüm insanlar arasında Ne de ortak ettim hayatıma. İstersen yalnızlık de adına; ne dersen de... Ben seçtim her ne olduysa sonrasında. Ömürdü yaşandı bitti. Hayattı aktı geçti. Dönüp bakıyorum gecen günlerime, Var sanırım bir iki yaşanmış ânım. ...

Şafaktan süzülüyor güneş Sarı sarı saçlarını üstümüze seriyor. Yeni bir gün doğuyor işte yine. Umut olsun sana bana diye. Duyuyor musun kuşlar şakımaya başladı Bereket esiyor dışarıda nasiplen diye Nur yağmış ufuğa göz alıyor. Korkma çek içine derin bir nefes. Kaçırıyor muyum günü diye sorma  Yapma bu kötülüğü kendine Bırak kendini akışa, Kaybolacak olsan da derinlerde bir yerde.