BİR SON MESELESİ

Surlarım yıkık dökük,
Şehrim işgal altında.
Ruhum sessiz.
Halkım haykırışta.

Ben ve tahtım baş başa.
Vezirim köşede bayılmış,
Komutanım ağlamakta.

Görünüyor ufuktan o sonsuz ışık,
Gelecek olanlara bir gelecek sunamadım,
Ben yokluğa doğru uzanıyorum,
İçimde görevini yapamamış olmanın verdiği huzursuzluk...
Gözlerimi acı ve kendime karşı öfkeyle kapatıyorum.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

SAVAŞ BARIŞ

BAKİ

Nereden Ablan Oluyorum?