Yaşanmamış Anların Anısına Hürmetle

 

   Kalbimin her yanını saran korkuyla birlikte yine bir günümü daha mahvetmeyi başardım. Nasıl yaptığımı bile tam olarak anlamıyorum. Ortada hiçbir sebep yokken bu kadar endişe neden? Kaç kere daha doktora gitmem gerektiğini bilmiyorum. Çekmecemden bana göz kırpan antidepresanlarım benimle dalga geçmeye başladılar bile. Onlara beni uyutmaktan başka neye yaradıklarını sormaya bile korkuyorum. Ruhumda süzülen o kaygı hali uslu uslu gezinmiyor ki. Cengiz Han misali vurup kırarak ilerliyor. Gece olup da herkes köşesine çekildiğinde sonunda kendimle baş başa kalabiliyorum. Kalabiliyorum da, daha mı iyi oldu daha mı kötü işte ona karar veremiyorum. Kendi kendime yine sonu gelmeyen düşünce bulutuyla kaplanmışken gelen ilham perisinin bacağından tutuyorum ve kalem ile kağıdıma koşuyorum. Kalemi elimde usulca döndürürken gözümden süzülen damlalarla birlikte ne yazacağıma karar veriyorum ve yazmaya başlıyorum.

 

   Yazarken de geçmişte yaşadıklarımı, yaşamadıklarımı sorguluyorum kendimce. Bilirsiniz ya hani keşke yapsaydım veya neden yaptım ki’ler. Neyi fark ediyorum biliyor musunuz? Benim pişmanlıklarım hep yapmadıklarıma. Hayatımı ne kadar boş ve korkarak yaşadığımı anladıkça kendime üzülüyorum. Bir hayat nasıl dümdüz yaşanır’ın ete kemiğe bürünmüş haliyim resmen. Ben böyle düşünürken gözüm yanımdaki aynaya kayıyor. Yaşlı olduğum söylenemez ama o lisedeki kız da değilim hani. Akan hayatıma ve geçen zamana üzülürken yazıyorum bu satırları. Okurken ruhunuzdan kırıntılar bulmanızı umarım. Esenle kalın, gönlünüzce yaşayın.

 

-Biten Her Şeye-

Elbet bitecektir her şey

Yaz akşamlarında baktığımız gökyüzü mezarımız olacaktır.

Sanma ki son bulmayacaktır hayatın

Ölümsüzlüğü sil aklından o bizim değildir.

 

Gönlündeki kuşlar elbette ki ölecektir

Yüreğindeki yangın sönecektir.

Baktığın, seni heyecanlandıran o yüz bir gün buruşacaktır.

Sen geçmişi hatırla, anılar kalacaktır seninle.

 

Sayısız özürler yazıldı hayatımıza

Sayısız günahlar işledik; bilerek, belki de bilmeyerek

Düşünsene kaç kalbi kırdık hunharca?

Ben sayamadım kaç kere kırıldığımı; bilemem de kaç kere kırdığımı…

 

Hasretlikler sardı her yanımı

Yaşanmışlıklar değil de yaşanamamışlıklar kırdı en çok beni

Dönüp bakınca ardıma en çok da buna ağlarım

Ruhumun ucundan kopamayan çığlıklaradır ağıtlarım.

 

Aynalar bir gün küsecektir sana da

Bakınca gördüğün tatmin etmeyecektir seni

Karşılaştığın kişiyi tanıyamayacaksın.

Bir gün o yaşlıyı sevemeyeceksin.

Sana kalan süresi bitmiş bir hayat,

Ve seni çağıran bir mezar olacaktır.

Elbet bir gün!

 

Güneş batıyor bak, ayın vakti şimdi

Yaşadık bu hayatı iyisiyle kötüsüyle.

İşledik günahlarımızı, yenilerine gerek yok.

Zaman gitme zamanı, bakma artık ardına.

 

Elimiz boş geldik, yanımız boş göçüyoruz bu dünyadan.

Dedik ya, elbet bitecektir her şey

Sen bittin, ben tükendim, vaktimiz de öyle.

Haydi tut elimi, gidelim artık bilinmezliğe…